Het einde van het schooljaar nadert. Teams maken plannen voor het komende schooljaar en maken zich vooral druk om de organisatorische component.
Niets mis mee natuurlijk, veel mensen voelen zich goed als de organisatie is 'afgedekt'.
Vandaag was er een evaluerende studiedag afstemming binnen het bestuur waarin ik werkzaam ben. In dit traject wordt er onder andere aandacht besteed aan handelingsgericht werken.
Het begint met het in kaart brengen van onderwijsbehoeften van kinderen. Je brengt je groep in beeld en daarna ga je kijken hoe je kunt omgaan met de verschillende onderwijsbehoeften in een les.
Daarnaast staat een belangrijke kwaliteitspijler in de po agenda:
het opbrengstgericht werken.
Waar hebben deze twee ogenschijnlijke paradoxen raakvlakken?
In beide gevallen gaat het om het behalen van vooraf bepaalde doelstellingen. Het observeren van leerlingen speelt een rol. Weinig nieuws onder de zon denk je dan. Toch zijn er een aantal wijzigingen in de huidige belevingswereld van het kind die om een veranderende rol van de leerkracht vragen.
Tijdens deze bijeenkomst werden een aantal ontwikkelingen benoemd welke interessant waren.
Het onderwijs wordt geacht kinderen voor te bereiden op de maatschappij.
U weet wel, voor beroepen die nu waarschijnlijk nog niet bestaan.
Hierin is een duidelijke verschuiving zichtbaar:
* Toename individuele verantwoordelijkheid ( autonomie )
* Toename mogelijkheden informatie-communicatietechnologie (netwerkmaatschappij)
Wat zijn de gevolgen voor het onderwijs?
Er vind een verschuiving plaats van snel verouderende geïsoleerde feitenkennis naar construerend leren. Hier zit wel een voorwaarde aan:
Je hebt elementaire kennis en vaardigheden nodig als basis.
Daarnaast wordt het autonoom leren binnen sociale contexten steeds belangrijker. Ook hier is een voorwaarde aan verbonden: het bezitten van de sociaal-emotionele competentie.
Wat is de rol van de leerkracht in deze?
Hoe kun je als leerkracht participeren in deze voortdurend veranderende (leer)omgeving? Met name de wereld van de informatie- en communicatietechnologie is zo dynamisch dat als je het ene fenomeen net begint te begrijpen, het andere zich al aandient.
Feitenkennis is vergankelijk geworden ( afgezien van eerder genoemde basiskennis en vaardigheden ).
En toen kwam de slogan 'Sense and Simplicity' in beeld.
Eenvoudige oplossingen liggen voorhanden: Wil je meedraaien in de belevingswereld van de kinderen: informeer eens bij hen wat ze bezighoudt.
Hyves een onnodig tijdverdrijf of een interessante mogelijkheid om samen met kinderen te leren in een voor hen stimulerende werkomgeving?
De Ipad een onbegrijpelijk technologisch speeltje of een prachtige kans om kinderen te laten werken met bij hen passende apps?
Het lijken moeilijke ingewikkelde toepassingen waarvan het nut niet direct ingezien wordt. Toch biedt het zoveel meer als wij ooit zullen kunnen beseffen en het enige wat we daar voor nodig hebben is de kennis van de leerlingen omtrent de toepassing en de beelden van leerkrachten hoe dit om te zetten in leerrijke momenten.
Het aanvoelen van wat kinderen motiveert: Sense.
De toepassing door kinderen zelf te laten kiezen: Simplicity.
De eenvoud zit in het betrekken van de kinderen in de mogelijkheden van multimedia. En als leerkracht daar positief kritische vragen bij te stellen.
We weten het al lang: onderwijs maken je samen. Tijd om de kinderen hier actief bij te betrekken.
En ja we houden onze doelstellingen ( en de daarbij beoogde opbrengst ) voor ogen maar laat de kinderen eigenaar zijn van hun eigen leerproces in een voor hen motiverende leeromgeving: telkens anders, afhankelijk van de situatie en de manier waarop zij de opgedane kennis willen delen.
Fijn eigenlijk dat multimedia een kant en klare motiverende leeromgeving voor kinderen kan zijn, hoeven leerkrachten ze alleen nog maar te begeleiden tijdens het proces!
Beelden voor de toekomst? Uh de toekomst is er al:Sense and Simplicity
Geen opmerkingen:
Een reactie posten